Zijn handen zoeken het knippertje en met een medogenloze beweging drukt hij het mesje naar beneden. Even later nog een keer en het stukje tape met daarop geluid dat de reportage niet zal halen valt op de grond. Een plakkertje heelt de wond en zo ontstaat er een nieuwe opeenvolging van geluiden. En daarmee een reportage of documentaire.

Renzo heet de technicus die ik dit vele malen zag doen op de school voor journalistiek. Opmerkelijk detail: hij was blind aan het worden. Renzo deed alles op gehoor en gevoel. Maar gehoor en gevoel, daar kun je heel goed radio mee maken. Het waren voor mij bepalende indrukken waardoor ik het vak van reportagemaker heb omarmd. Dat was zo'n tien jaar geleden.
Vanavond - ik schrijf dit in de coulissen van een theater in Hoogeveen - kom ik hem tegen. Ik maak reportages met zanger Gordon en op het balkon tijdens een concert van LA The Voices zit Renzo achter mij. Blindenstok onder de stoel, zijn vriendin hoor ik hem vertellen wat er gebeurt. "Gordon schudt zijn zweet af boven de eerste rij."

In de pauze bedank ik hem voor wat hij mij heeft geleerd.