Nieuws maken met het Radiodagboek is iets wat niet heel vaak gebeurt. Het zijn de persoonlijke ontboezemingen die het dagboek interessant maken en nieuw licht laten schijnen op personen. Maar af en toe weten we toch iets boven te krijgen wat wordt opgepikt door andere media.

In verband met een nieuwe theatershow als Meneer Cactus nodigde ik Peter Jan Rens uit. Ja, dat zou wel een leuke week worden zei hij, want hij had nog iets anders in de planning. Maar daar kon hij nog niets over zeggen.

Op maandag ontmoette ik Rens in Rotterdam waar hij langs ging bij het AD. “Maar ik mag nog helemaal niet zeggen dat ik hier ben, hoor” zei hij. En dat werd de rode draad. Dat hij dingen zei die hij eigenlijk nog niet had willen zeggen.

Want een goed gesprek later had hij al verteld dat hij crosscultureel bezig gaat. Iets wat hij in het AD zou gaan onthullen. Maar wat dat precies is blijft nog wat vaag en: Meer wil ik er nog niet over zeggen.

Dinsdagochtend ontmoet ik hem bij een pand in Amsterdam waar hij een studiootje wil bouwen om van daar uit programma’s te gaan maken. Maar eigenlijk wil hij daar nog niet veel over vertellen.

Stukje bij beetje vraag ik hem er naar. Als je de reportage goed beluistert hoor je dat de informatie uit een lang gesprek bij elkaar is geraapt. En in dat gesprek vertelt Rens uiteindelijk dat hij een nieuwe omroep wil beginnen. En aan het eind zegt hij ook nog dat er een politieke partij aan zit te komen.

In een cafeetje aan het Heinekenplein monteer ik de reportage, stuur deze door naar de studio en schrijf een persbericht. Dat je dat als verslaggever allemaal zelf doet is één van de leuke dingen aan het Radiodagboek. Na de uitzending gaat direct de telefoon. Journalisten die vragen of ze het nummer van Rens mogen hebben. Ik check het bij Peter Jan die het prima vindt en dan gaat het los. Want in de trein terug krijg ik Peter Jan aan de telefoon. Wat ik in godsnaam op gang heb gebracht!

’s Avonds zit hij in De Wereld Draait Door, staat in kranten (die in tegenstelling tot DWDD netjes zeggen waar het nieuws vandaan komt), Shownieuws, Boulevard en ohja, heeft hij een boos AD gesproken die hun grote weekendartikel en scoop over de nieuwe omroep in het water heeft zien vallen.

Peter Jan realiseert zich dat hij te loslippig is geweest waardoor al zijn opzetjes – zoals die met het AD - over de bekendmaking ineens waardeloos zijn geworden. In DWDD zegt hij breed lachend: “Ik heb een mislukte campagne gevoerd.”

Mij verwijt hij gelukkig niets. Dat heb ik wel eens anders meegemaakt toen ik een persbericht verstuurde over het Amsterdamse Grachtenfestival dat een grote sponsor verloor. ‘Dat ik persberichten zou kunnen gaan versturen... Dat had ik bij de uitnodiging al moeten zeggen!" Het werd een heel gedoe met uiteindelijk een directrice van het festival die verder niet meer wilde meewerken. We hebben een paar goede platen gedraaid die week.

Maar het is een interessant gegeven: Vaak dringt het pas echt bij iemand door wat hij/zij gezegd heeft als die woorden uitgeschreven staan in een bericht. Een groot verschil met geschreven pers is dan ook dat wij zelden de reportages vooraf moeten laten horen terwijl mijn vrouw bijvoorbeeld, die interviews voor bladen maakt, altijd het stuk ter inzage aan de geïnterviewde toestuurt. De enige keer dat ik reportages vooraf moest laten horen was toen ik prinses Laurentien volgde.

Behalve dat het leuk was om aan het begin van een nieuws-stormpje-in-een-glas-water te staan had ik mooie gesprekken met Rens over zijn leven in Thailand en zingt hij ook nog een liedje waarbij hij zelf gitaar speelt. Typisch zo’n gevarieerde Radiodagboekweek, wederom één waar ik met plezier aan terugdenk

Ps

Even zoeken leert ons dat Rens nog steeds vol plannen zit: http://renstv.nl/

http://www.telegraaf.nl/prive/3328826/__Peter_Jan_Rens_wil_eigen_publieke_omroep__.html

http://www.adformatie.nl/nieuws/bericht/ook-peter-jan-rens-begint-omroep/

http://www.medianieuwtjes.nl/?p=6981

http://www.shownieuws.tv/showflits/peter-jan-rens-wil-eigen-omroep/

http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/Video-detail.628.0.html?&no_cache=1&tx_ttnews%5Btt_news%5D=5120&tx_ttnews%5BbackPid%5D=626&tx_ttnews%5Bcat%5D=148

Ik ben bezig met het bijwerken van het archief van NCRV's Radiodagboek. Daardoor komen er een hoop memorabele momenten voorbij. Zoals dit:

De ene dag heb je het met een royaltyjournalist over de haarlak van de koningin, de volgende dag heb je Karst Tates zijn daad zien plegen.
Het Radiodagboek dat ik maakte met Marc van der Linden vergeet ik nooit.

Radio 1 zond uit vanaf een balkonnetje aan het kruispunt waar Karst Tates inreed op het publiek dat de koninging en haar gevolg toejuichde. Ik zat op dat balkon. Ik had net een Radiodagboek gemonteerd en zou later die middag Marc van der Linden opzoeken om het laatste deel op te nemen. Ik keek even naar de presentatoren die bezig waren. Rechts van me hoorde ik een dof geluid en ik zag de verbijsterde blikken van mijn collega's op het balkonnetje. Ongeloof. Onbegrip. Toen ik mijn hoofd naar het kruistpunt draaide was Tates al tot stilstand gekomen tegen de naald. Eén moment. Onderweg levens rovend en vernielend.

Ik heb mijn opnameapparatuur gepakt en ben naar beneden gerend. Ik ben nu eenmaal verslaggever voor Radio 1 en dat is een reflex. Ik heb geprobeerd opnames te maken bij een hulppost. Geprobeerd. Want terwijl ik spreek met twee meisjes die licht gewond zijn maar vooral heel erg geschrokken en op zoek naar hun ouders, zie ik alleen maar al dat leed. Ik denk aan mijn eigen zoon en hoe zou het zijn als...
Vaak zijn micorofoon en koptelefoon een barrière tussen mijzelf en 'de echte wereld'. Daardoor kun je als verslaggever door gaan terwijl je zonder opnameapparatuur al gestopt zou zijn. Nu is zelfs die koptelefoon niet genoeg om me af te sluiten.
Ik stop met opnemen omdat ik zelf niet uit mijn woorden kom en omdat ik me realiseer dat ik de hulpverleners hun werk wil laten doen en op geen enkele manier in de weg wil staan. Ik breng het gesprek dat ik opnam nog naar de zendwagen en even later zit het in de uitzending. Ik ben dan al op weg naar Marc van der Linden.

Ik ben immers een Radiodagboek aan het maken met een royaltyjournalist die alles moet hebben gezien omdat hij in een volgbus in de stoet zat. Ik zoek hem dus maar op. Hij is aangeslagen maar ook hij gaat meteen aan het werk. Samen zien we foto's op computers van fotografen die het zagen gebeuren. Heftige beelden die nu al weer worden beoordeeld op bruikbaarheid. Alles gaat door. 
Bizarre wereld.

http://lunch.ncrv.nl/pagina/2009-week-19-27-april-1-mei-marc-van-der-linden