Peter Jan Rens
Nieuws maken met het Radiodagboek is iets wat niet heel vaak gebeurt. Het zijn de persoonlijke ontboezemingen die het dagboek interessant maken en nieuw licht laten schijnen op personen. Maar af en toe weten we toch iets boven te krijgen wat wordt opgepikt door andere media.
In verband met een nieuwe theatershow als Meneer Cactus nodigde ik Peter Jan Rens uit. Ja, dat zou wel een leuke week worden zei hij, want hij had nog iets anders in de planning. Maar daar kon hij nog niets over zeggen.
Op maandag ontmoette ik Rens in Rotterdam waar hij langs ging bij het AD. “Maar ik mag nog helemaal niet zeggen dat ik hier ben, hoor” zei hij. En dat werd de rode draad. Dat hij dingen zei die hij eigenlijk nog niet had willen zeggen.
Want een goed gesprek later had hij al verteld dat hij crosscultureel bezig gaat. Iets wat hij in het AD zou gaan onthullen. Maar wat dat precies is blijft nog wat vaag en: Meer wil ik er nog niet over zeggen.
Dinsdagochtend ontmoet ik hem bij een pand in Amsterdam waar hij een studiootje wil bouwen om van daar uit programma’s te gaan maken. Maar eigenlijk wil hij daar nog niet veel over vertellen.
Stukje bij beetje vraag ik hem er naar. Als je de reportage goed beluistert hoor je dat de informatie uit een lang gesprek bij elkaar is geraapt. En in dat gesprek vertelt Rens uiteindelijk dat hij een nieuwe omroep wil beginnen. En aan het eind zegt hij ook nog dat er een politieke partij aan zit te komen.
In een cafeetje aan het Heinekenplein monteer ik de reportage, stuur deze door naar de studio en schrijf een persbericht. Dat je dat als verslaggever allemaal zelf doet is één van de leuke dingen aan het Radiodagboek. Na de uitzending gaat direct de telefoon. Journalisten die vragen of ze het nummer van Rens mogen hebben. Ik check het bij Peter Jan die het prima vindt en dan gaat het los. Want in de trein terug krijg ik Peter Jan aan de telefoon. Wat ik in godsnaam op gang heb gebracht!
’s Avonds zit hij in De Wereld Draait Door, staat in kranten (die in tegenstelling tot DWDD netjes zeggen waar het nieuws vandaan komt), Shownieuws, Boulevard en ohja, heeft hij een boos AD gesproken die hun grote weekendartikel en scoop over de nieuwe omroep in het water heeft zien vallen.
Peter Jan realiseert zich dat hij te loslippig is geweest waardoor al zijn opzetjes – zoals die met het AD - over de bekendmaking ineens waardeloos zijn geworden. In DWDD zegt hij breed lachend: “Ik heb een mislukte campagne gevoerd.”
Mij verwijt hij gelukkig niets. Dat heb ik wel eens anders meegemaakt toen ik een persbericht verstuurde over het Amsterdamse Grachtenfestival dat een grote sponsor verloor. ‘Dat ik persberichten zou kunnen gaan versturen... Dat had ik bij de uitnodiging al moeten zeggen!" Het werd een heel gedoe met uiteindelijk een directrice van het festival die verder niet meer wilde meewerken. We hebben een paar goede platen gedraaid die week.
Maar het is een interessant gegeven: Vaak dringt het pas echt bij iemand door wat hij/zij gezegd heeft als die woorden uitgeschreven staan in een bericht. Een groot verschil met geschreven pers is dan ook dat wij zelden de reportages vooraf moeten laten horen terwijl mijn vrouw bijvoorbeeld, die interviews voor bladen maakt, altijd het stuk ter inzage aan de geïnterviewde toestuurt. De enige keer dat ik reportages vooraf moest laten horen was toen ik prinses Laurentien volgde.
Behalve dat het leuk was om aan het begin van een nieuws-stormpje-in-een-glas-water te staan had ik mooie gesprekken met Rens over zijn leven in Thailand en zingt hij ook nog een liedje waarbij hij zelf gitaar speelt. Typisch zo’n gevarieerde Radiodagboekweek, wederom één waar ik met plezier aan terugdenk
Ps
Even zoeken leert ons dat Rens nog steeds vol plannen zit: http://renstv.nl/
http://www.telegraaf.nl/prive/3328826/__Peter_Jan_Rens_wil_eigen_publieke_omroep__.html
http://www.adformatie.nl/nieuws/bericht/ook-peter-jan-rens-begint-omroep/
http://www.medianieuwtjes.nl/?p=6981
http://www.shownieuws.tv/showflits/peter-jan-rens-wil-eigen-omroep/
