In de pak ‘m beet 15 jaar dat ik nu verslaggever ben zijn mij de zielige-dieren-onderwerpen  bespaard gebleven. Of ik heb ze vermeden, dat kan ook. Met een beetje lood in mijn meegebrachte laarzen reed ik dan ook naar de Achterhoek om een reportage te maken bij een pluimveehouder. Lees: plofkippenboer.

Uiteraard kwam er geen kwaadaardige gebochelde boer met zakken waar kippenpootjes uit staken mij over het erf tegemoet. En de stallen die hij mij liet zien hadden behoorlijk wat ruimte voor de twee weken oude kuikens die erin rondliepen. Die ruimte zou de laatste paar dagen wel wat beperkt worden door de grootte van de kippen gaf hij toe, maar nog steeds kunnen ze dan lopen naar de voederbakken en zich oprichten naar de drinkpipetjes die in de lucht hangen. Ik zie in ieder geval niet de stinkende donkere stal waar Wakker Dier het over heeft. 

En zo zijn er twee verhalen die uitersten vertellen. Wakker Dier met de foto van een zielige kip waarmee ze een stal vol zielige kippen suggereert, en de boer die mij in technologisch hoogwaardige stallen laat zien dat deze dieren het niet heel slecht hebben. Bij hem. 

Die twee fokkers van de plofkip laten inzien dat er iets moet veranderen is volgens mij het ei van NEE! Ik had me zo voorgenomen geen ei-spreekwoorden te gebruiken. 

 Enfin, als ik dan toch bezig ben: Het blijft een beetje kip-eiverhaal. Wie was er eerder fout? Wie houdt wat in stand? De pluimveehouder is er van overtuigd dat hij zijn kippen geen leed bezorgt. Maar het leed zit al in het DNA van de kip. Zoals het in het DNA van veel mensen zit, om als een kip zonder kop kiloknallers te kopen. Als iedereen daar nou mee stopt, stop ik met kip-eispreekwoorden. En excuses voor de titel. 

Luister hier naar Paul Grefte, de pluimveehouder die ik sprak. 

Permalink | Leave a comment  »

Stereotoren, wordt die term eigenlijk nog gebruikt of is er alleen nog sprake van een audiomeubel?
Ik moest daaraan denken toen ik vanmorgen sinds tijden weer eens het eerste pianoconcert van Tsjaikovski opzette. Op mijn tiende of twaalfde verjaardag kreeg ik een echte stereotoren. Ik was superblij. Het was een Panasonic. Niet de beste kwaliteit waardoor ik al snel alleen nog maar de zenders kon veranderen door het voorpaneel naar voren te trekken en met mijn hand aan een rad in het binnenste te draaien. Dat had wel als voordeel dat ik tot onder de 87,5 FM kon komen en daardoor de politieradio ontving. Voor een kind - en ongetwijfeld menig eenzame volwassene - een fascinerende wereld die zorgde voor heel wat uren slaaptekort. Mijn stereotoren had geen cd-speler maar een platenspeler. De eerste plaat die daarop terechtkwam was het 1e pianoconcert van Tsjaikovki uit mijn vaders collectie. Dit fantastische concert vulde keer op keer mijn kamer. Het orkest bevond zich ín mijn kamer. Ik stond voor ze, wist precies waar de blazers moesten inzetten voor hun claxonachtige maten, ik dirigeerde de concertpianist tot grote hoogte en hoorde de zaal ontploffen na de laatste serie toonladders die maar niet op lijken te houden. Ik had succes! Tot ik weer gewoon een jongetje werd en naar bed moest. En aangezien de stereotoren aan mijn hoofdeinde stond bevond ik mij in het donker nog uren in de wereld van FM, mysterieuze buitenlandse AM en Twentse politieagenten die bij het HB autoverzekeringen controleerden.

1e pianoconcert van Tsjaikovski, 3e deel (en ook jij mag meedirigeren): 

Permalink | Leave a comment  »

Zijn handen zoeken het knippertje en met een medogenloze beweging drukt hij het mesje naar beneden. Even later nog een keer en het stukje tape met daarop geluid dat de reportage niet zal halen valt op de grond. Een plakkertje heelt de wond en zo ontstaat er een nieuwe opeenvolging van geluiden. En daarmee een reportage of documentaire.

Renzo heet de technicus die ik dit vele malen zag doen op de school voor journalistiek. Opmerkelijk detail: hij was blind aan het worden. Renzo deed alles op gehoor en gevoel. Maar gehoor en gevoel, daar kun je heel goed radio mee maken. Het waren voor mij bepalende indrukken waardoor ik het vak van reportagemaker heb omarmd. Dat was zo'n tien jaar geleden.
Vanavond - ik schrijf dit in de coulissen van een theater in Hoogeveen - kom ik hem tegen. Ik maak reportages met zanger Gordon en op het balkon tijdens een concert van LA The Voices zit Renzo achter mij. Blindenstok onder de stoel, zijn vriendin hoor ik hem vertellen wat er gebeurt. "Gordon schudt zijn zweet af boven de eerste rij."

In de pauze bedank ik hem voor wat hij mij heeft geleerd.

Permalink | Leave a comment  »

Nieuws maken met het Radiodagboek is iets wat niet heel vaak gebeurt. Het zijn de persoonlijke ontboezemingen die het dagboek interessant maken en nieuw licht laten schijnen op personen. Maar af en toe weten we toch iets boven te krijgen wat wordt opgepikt door andere media.

In verband met een nieuwe theatershow als Meneer Cactus nodigde ik Peter Jan Rens uit. Ja, dat zou wel een leuke week worden zei hij, want hij had nog iets anders in de planning. Maar daar kon hij nog niets over zeggen.

Op maandag ontmoette ik Rens in Rotterdam waar hij langs ging bij het AD. “Maar ik mag nog helemaal niet zeggen dat ik hier ben, hoor” zei hij. En dat werd de rode draad. Dat hij dingen zei die hij eigenlijk nog niet had willen zeggen.

Want een goed gesprek later had hij al verteld dat hij crosscultureel bezig gaat. Iets wat hij in het AD zou gaan onthullen. Maar wat dat precies is blijft nog wat vaag en: Meer wil ik er nog niet over zeggen.

Dinsdagochtend ontmoet ik hem bij een pand in Amsterdam waar hij een studiootje wil bouwen om van daar uit programma’s te gaan maken. Maar eigenlijk wil hij daar nog niet veel over vertellen.

Stukje bij beetje vraag ik hem er naar. Als je de reportage goed beluistert hoor je dat de informatie uit een lang gesprek bij elkaar is geraapt. En in dat gesprek vertelt Rens uiteindelijk dat hij een nieuwe omroep wil beginnen. En aan het eind zegt hij ook nog dat er een politieke partij aan zit te komen.

In een cafeetje aan het Heinekenplein monteer ik de reportage, stuur deze door naar de studio en schrijf een persbericht. Dat je dat als verslaggever allemaal zelf doet is één van de leuke dingen aan het Radiodagboek. Na de uitzending gaat direct de telefoon. Journalisten die vragen of ze het nummer van Rens mogen hebben. Ik check het bij Peter Jan die het prima vindt en dan gaat het los. Want in de trein terug krijg ik Peter Jan aan de telefoon. Wat ik in godsnaam op gang heb gebracht!

’s Avonds zit hij in De Wereld Draait Door, staat in kranten (die in tegenstelling tot DWDD netjes zeggen waar het nieuws vandaan komt), Shownieuws, Boulevard en ohja, heeft hij een boos AD gesproken die hun grote weekendartikel en scoop over de nieuwe omroep in het water heeft zien vallen.

Peter Jan realiseert zich dat hij te loslippig is geweest waardoor al zijn opzetjes – zoals die met het AD - over de bekendmaking ineens waardeloos zijn geworden. In DWDD zegt hij breed lachend: “Ik heb een mislukte campagne gevoerd.”

Mij verwijt hij gelukkig niets. Dat heb ik wel eens anders meegemaakt toen ik een persbericht verstuurde over het Amsterdamse Grachtenfestival dat een grote sponsor verloor. ‘Dat ik persberichten zou kunnen gaan versturen... Dat had ik bij de uitnodiging al moeten zeggen!" Het werd een heel gedoe met uiteindelijk een directrice van het festival die verder niet meer wilde meewerken. We hebben een paar goede platen gedraaid die week.

Maar het is een interessant gegeven: Vaak dringt het pas echt bij iemand door wat hij/zij gezegd heeft als die woorden uitgeschreven staan in een bericht. Een groot verschil met geschreven pers is dan ook dat wij zelden de reportages vooraf moeten laten horen terwijl mijn vrouw bijvoorbeeld, die interviews voor bladen maakt, altijd het stuk ter inzage aan de geïnterviewde toestuurt. De enige keer dat ik reportages vooraf moest laten horen was toen ik prinses Laurentien volgde.

Behalve dat het leuk was om aan het begin van een nieuws-stormpje-in-een-glas-water te staan had ik mooie gesprekken met Rens over zijn leven in Thailand en zingt hij ook nog een liedje waarbij hij zelf gitaar speelt. Typisch zo’n gevarieerde Radiodagboekweek, wederom één waar ik met plezier aan terugdenk

Ps

Even zoeken leert ons dat Rens nog steeds vol plannen zit: http://renstv.nl/

http://www.telegraaf.nl/prive/3328826/__Peter_Jan_Rens_wil_eigen_publieke_omroep__.html

http://www.adformatie.nl/nieuws/bericht/ook-peter-jan-rens-begint-omroep/

http://www.medianieuwtjes.nl/?p=6981

http://www.shownieuws.tv/showflits/peter-jan-rens-wil-eigen-omroep/

http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/Video-detail.628.0.html?&no_cache=1&tx_ttnews%5Btt_news%5D=5120&tx_ttnews%5BbackPid%5D=626&tx_ttnews%5Bcat%5D=148

Permalink | Leave a comment  »

Ik ben bezig met het bijwerken van het archief van NCRV's Radiodagboek. Daardoor komen er een hoop memorabele momenten voorbij. Zoals dit:

De ene dag heb je het met een royaltyjournalist over de haarlak van de koningin, de volgende dag heb je Karst Tates zijn daad zien plegen.
Het Radiodagboek dat ik maakte met Marc van der Linden vergeet ik nooit.

Radio 1 zond uit vanaf een balkonnetje aan het kruispunt waar Karst Tates inreed op het publiek dat de koninging en haar gevolg toejuichde. Ik zat op dat balkon. Ik had net een Radiodagboek gemonteerd en zou later die middag Marc van der Linden opzoeken om het laatste deel op te nemen. Ik keek even naar de presentatoren die bezig waren. Rechts van me hoorde ik een dof geluid en ik zag de verbijsterde blikken van mijn collega's op het balkonnetje. Ongeloof. Onbegrip. Toen ik mijn hoofd naar het kruistpunt draaide was Tates al tot stilstand gekomen tegen de naald. Eén moment. Onderweg levens rovend en vernielend.

Ik heb mijn opnameapparatuur gepakt en ben naar beneden gerend. Ik ben nu eenmaal verslaggever voor Radio 1 en dat is een reflex. Ik heb geprobeerd opnames te maken bij een hulppost. Geprobeerd. Want terwijl ik spreek met twee meisjes die licht gewond zijn maar vooral heel erg geschrokken en op zoek naar hun ouders, zie ik alleen maar al dat leed. Ik denk aan mijn eigen zoon en hoe zou het zijn als...
Vaak zijn micorofoon en koptelefoon een barrière tussen mijzelf en 'de echte wereld'. Daardoor kun je als verslaggever door gaan terwijl je zonder opnameapparatuur al gestopt zou zijn. Nu is zelfs die koptelefoon niet genoeg om me af te sluiten.
Ik stop met opnemen omdat ik zelf niet uit mijn woorden kom en omdat ik me realiseer dat ik de hulpverleners hun werk wil laten doen en op geen enkele manier in de weg wil staan. Ik breng het gesprek dat ik opnam nog naar de zendwagen en even later zit het in de uitzending. Ik ben dan al op weg naar Marc van der Linden.

Ik ben immers een Radiodagboek aan het maken met een royaltyjournalist die alles moet hebben gezien omdat hij in een volgbus in de stoet zat. Ik zoek hem dus maar op. Hij is aangeslagen maar ook hij gaat meteen aan het werk. Samen zien we foto's op computers van fotografen die het zagen gebeuren. Heftige beelden die nu al weer worden beoordeeld op bruikbaarheid. Alles gaat door. 
Bizarre wereld.

http://lunch.ncrv.nl/pagina/2009-week-19-27-april-1-mei-marc-van-der-linden

Permalink | Leave a comment  »

In het vakantiehuisje typ ik de sms al die ik aan mijn vrouw zal sturen: Nog 1 km. Mocht ik later die middag echt zover komen, dan kan ik haar zo laten weten dat ik over een paar minuten bij de finish ben zonder dat ik die tekst tijdens het lopen nog moet schrijven. 

Aan de start bij camping Stortemelk is het rustig, de lopers zijn nog verspreid over het terrein of zijn aan het inlopen. Het is bijna half twaalf, zondagmiddag 14 augustus. Ik schud Cor Messing de hand. Hij is oprichter van de Loopgroep Vlieland en vanaf de vijfde editie betrokken bij de organisatie van de halve marathon op Vlieland. Vlak na mijn inschrijving kreeg ik een mailtje van hem want hij blijkt 50 meter van mij vandaan te wonen in Hilversum. Een paar dagen voor de start krijg ik nog wat looptips van hem en nu het moment daar is wenst hij me succes.

Een jongen komt aangereden op de fiets. Hij ziet er niet uit als een heel serieuze hardloper – die herken je wel aan bidonnetjes rond het middel en snelle shirtjes. We begroeten elkaar en hij blijkt een eilander. En getraind is hij inderdaad niet echt maar: “Ik ben een eilander en wij geven niet op, hè. Wij gaan gewoon door.” Ook op iets wat nog het meest lijkt op zaalvoetbalschoenen, kennelijk.

Ik ben nerveus. We staan in het startvak. Cor geeft de microfoon aan Jan van Vlieland (Jan Houter: fietsverhuurder, trouwambtenaar, schrijver, artiest en naast alles wat ik vergeet kennelijk ook speaker) die ons richting startsein kletst. De sfeer is goed. Ik hoor dat de burgemeester ons gaat wegschieten, ik kan hem niet zien. Daar klinkt het schot en weg zijn we. Het bos in en richting jachthaven.

De tip van Cor die ik vooral in mijn oren heb geknoopt is om een tempo te lopen dat voelt als te langzaam. Dat probeer ik vol te houden en ik ben erg geconcentreerd. Toch geniet ik ook van de mensen die al langs de route in de duinen staan en aanmoedigingen schreeuwen. Al ken je ze niet, zij helpen je echt verder.

Voor mij lopen twee meisjes, ik schat een jaar of negentien, twintig. Ze keuvelen er lustig op los. Ik sta op het punt te vragen of ze dat 21 km gaan volhouden maar hou me in, ik wil me alleen focussen op het lopen. Bij het 2 kilometer-punt hoor ik een paar heren waar ik al even achter zit hun tempo noemen en dat sluit mooi aan bij wat ik wil, zo rond de 6 minuten per kilometer. Ik besluit bij hen aan te haken.

Na de haven gaat het richting de dorpsstraat. Daar wordt de finish al opgebouwd en de aanblik van de vrijwilligers die daar sinaasappels staan te snijden prent ik me in, als vooruitzicht. Zou één van die vruchten voor mij zijn, of behoor ik straks tot de uitvallers? Het voelt nog goed.

In de dorpsstraat is het gezellig. Muziek, mensen op terrasjes en wij. Kijk ons nog eens fit lopen en monter die duinen in gaan! Een vrouw met een megafoon roept van alles, maar haar aanmoediging nog een klein stukje lijkt mij wat al te optimistisch. “Kom op jongens, hou vol!” klinkt de markante diepe en krachtige stem van Clara van het Armhuis. Ik moet glimlachen. Ik zal mijn best doen Clara, denk ik bij mezelf.

We gaan het dorp uit en na een kilometer rechtsaf de duinen in, de eerste serieuze klim. Kleine pasjes, gaat prima. De zon begint echt te schijnen, het wordt zelfs warm en ik vergeet niet om me heen te kijken. Het duin is prachtig met de bloeiende heide er tussendoor. En een lang lint van lopers meandert richting noordkant van Vlieland.

Wanneer ik een bidon verlies uit mijn gordel – ja ik doe net of ik een echte loper ben, maar fijn is het om drinken bij de hand te hebben – moet ik een paar meter terug lopen en heb daarna moeite weer bij ‘mijn’ groepje aan te sluiten. Ik laat het maar zo, want we liepen met tegenwind en als benedenwindse loper zat ik flink in de zweetluchten. Dan liever alleen en met frisse wind om me heen. Het betekent wel dat ik nu dus alleen loop en de motivatie echt uit mezelf moet halen. En dat nu we echt een paar flinke heuvels voor onze kiezen krijgen. Niet eens heel steil, maar vooral langzaam omhoog lopend en daardoor langer zwaar. Ik haal een mevrouw in die ongeveer tot mijn middel komt. Zo te zien behoorlijk getraind. Later, op de weg naar het dorp, hoor ik haar al een tijd aankomen door de korte pasjes voordat ze me voorbij loopt.

Een man, ik schat hem tegen de veertig, constateert nuchter: “Zijn we hier al? Dat gaat lekker.” Bij hem heb ik minder vertrouwen in de afloop. Hij loopt op een soort gympen die je vroeger op school gebruikte en heeft een oud en beetje slonzig t-shirt aan. Maar schijn bedriegt weer eens want als een diesel gaat hij door en wanneer we linksaf richting Posthuys gaan moet ik hem voor me laten gaan.

Op de weg richting Posthuys krijg ik een klap te verduren. De wind die me koelte gaf valt weg en de broeierige lucht die boven het land hangt maakt het lopen opeens een stuk zwaarder. Het is voor het eerst dat ik me afvraag waarom ik hier eigenlijk tussen al die mensen loop. Waarom wil ik een halve marathon lopen?  Ik begon met een training omdat ik mee wilde lopen om daarmee geld op te halen voor Stop Aids Now tijdens de halve marathon in Amsterdam, maar nu lijk ik het lopen echt leuk te gaan vinden. Alhoewel, zo rond deze 14^e kilometer is de finish behoorlijk ver. De training werd dan ook onderbroken door verkoudheid en vermoeidheid waardoor ik zo’n drie weken niet liep. En de afgelopen twee weken hier op het eiland heeft mijn jongste zoon zich voorgenomen toch vooral maar niet na zes uur wakker te worden (ik verzeker u, om kwart over vijf ’s ochtends ben je echt de enige op het strand met een kinderwagen). Dus echt uitgeslapen ben ik niet.

Rond 15 kilometer hou ik mezelf voor: Nog maar vijf, en hee… vijf kilometer heb je inmiddels zo vaak gelopen! De gestrande loper langs de kant van de weg die in een isolatiedeken wordt gewikkeld is er het bewijs van dat je deze afstand niet moet onderschatten en je te veel van jezelf kunt vergen. Ik heb met hem te doen.

Mijn benen beginnen pijn te doen… 17 kilometer gehad. Ik heb er al aan toe gegeven dat ik af en toe moet lopen om even op adem te komen en mijn benen rust te geven. Wat voelt dat lekker… gewoon lopen. Maar door. Het dorp is in zicht.

Ik word ingehaald door de twee keuvelende meisjes die nu niet meer keuvelen maar gestaag richting einde lopen.

De mevrouw die in de iPhone-app zit en mij op de hoogte houdt van afstand, tijd en loopsnelheid zegt dat ik op twintig kilometer zit. Met een paar drukken op de telefoon verstuur ik het sms’je aan mijn vrouw.

De dorpsstraat. Een stuk meloen is zeer welkom en wordt mij aangeboden door een jongetje met een dienblad. De mevrouw met de megafoon is er ook nog, een DJ staat tegenover haar en door die walm van geluid zie ik het einde van de dorpsstraat opdoemen. Uiteraard is het m’n eer te na om in de dorpsstraat nog te gaan wandelen, maar de mensen langs de kant maken dat ik ook de behoefte niet voel.

Daar staat mijn vrouw, met onze twee zonen. En nog vrienden erbij. Rechts geeft een meisje van achter een dranghek mij nog een high-five en ik hoor Jan van Vlieland mijn naam zeggen alsof we elkaar al jaren kennen.

Ik besluit mijn moment te pakken, steek mijn armen omhoog en na 2 uur en ruim 13 minuten ga ik over de finish van mijn eerste halve marathon.   

Als ik mijn tanden zet in een sinaasappel zie ik de zaalvoetbalschoenen-jongen van het eiland over de finish…strompelen. Kapot maar gehaald. Zoals zo velen vandaag. En daar kun je alleen maar respect voor hebben. En sinds 14 augustus 2011 behoor ik ook tot de lopers van een halve marathon!

PS

Grappig, mijn verslag verscheen inmiddels in niets minder dan de New York Times van Vlieland: de Vliezier.

Bewijs? http://t.co/f5CphYp

Permalink | Leave a comment  »

Het is Tour-tijd en Tour-tijd betekent Radio Tour de France-tijd. En dat betekent weer Gio Lippens-tijd. Tijd om eens een herinnering op te halen. 

Ik ben niet zo’n figuur die met cassette-bandjes op zolder zat te prutsen. Mijn liefde voor de radio is met stukjes – maar wel in korte tijd – ontstaan. Omdat ik na mijn schooltijd niet wist wat te doen werd het journalistiek. Daar was het snel bekeken want al snel zat ik bij Radio Zwolle en bracht ik meer tijd  in diverse studio’s door dan in de leslokalen of aan mijn bureau. Met alle diplomagevolgen van dien maar dat is een ander verhaal.

Ik kan mij nog goed herinneren dat we met wat studenten een uitstapje maakten naar de studio van het radioprogramma Langs de Lijn. Op het mediapark, trap af, donker, gang in, studio. En toen werd de magie van radio voelbaar. Lijnverbindingen met de velden, presentator in de spreekcel, redacteuren die laatste berichten aanreikten, de technicus in de weer met jingles.

Anekdotes natuurlijk: verslaggevers die buitenland-wedstrijden verslaan vanuit een ruimte naast de spreekcel met een slechte microfoon zodat het klinkt alsof ze ècht in Rusland zitten.

En aan de regie-tafel, spin in het web: Gio Lippens. Hij praatte met ons studenten terwijl er even iets werd geroepen naar een verslaggever langs een lijn ergens in het land, een tijd werd doorgegeven aan Jan Douwe Kroeske die zat te presenteren…ik vond het prachtig en kan de opwinding van toen nu weer oproepen.

Ik mocht de spreekcel in, naast Jan Douwe zitten terwijl hij presenteerde. Ik vroeg honderduit, was enthousiast, moest het zwijgen worden opgelegd door Jan Douwe omdat ik niet in de gaten had dat de rode lamp ging branden. Ik wist toen heel zeker: Dit is zo mooi, ik wil dit ook.

De rest is geschiedenis.

Permalink | Leave a comment  »

Dit weekend kan het gebeuren: Twente voor het tweede achtereenvolgende jaar landskampioen (edit: Dat is dus niet gebeurd. 15 mei 2011 wordt dé wedstrijd, Ajax-Twente). En anders natuurlijk tijdens de laatste wedstrijd van het seizoen tegen Ajax.

Ja, tot u spreekt een Twente-fan.

Nouja… fan, ik ben wel eens naar wedstrijden geweest. Waaronder Twente tegen Ajax.

Ik zat nog op school en woonde in Hengelo. Mijn betrokkenheid bij de Enschedese club FC Twente beperkte zich tot het zien van het bord waarop de wedstrijden stonden aangekondigd. (Aan de linkerkant van de weg als je Enschede inrijdt, vlak bij het park waar de stenen adelaar op de ene sokkel lange tijd naar de lege sokkel van zijn kapotgemaakte maatje heeft gekeken)

Op gegeven moment kwam ik bij Tom in de klas en die was echt Twente-fan. Niet dat hij tot de harde kern behoorde want die stond in vak P en wij stonden tijdens de wedstrijden waarheen we gingen gewoon in het vak ernaast: PP.

En daar stond Tom dan tussen de doelpunten door te zoenen met zijn vriendinnetje. Want Tom had al een vriendinnetje. Daardoor voelde ik mij soms een vijfde wiel aan de wagen en hield dus maar de wedstrijd extra goed in de gaten.

Zo zag ik Jan Wouters voetballen toen ‘we’ tegen Bayern München moesten. En ik kan me het spreekkoor nog herinneren ter aanmoediging van een kennelijk belangrijke speler op dat moment: Oe a Mrkela, say oe a Mrkela. Twente: Het land van tekstschrijvers als Willem Wilmink en Herman Finkers.

   

Twente tegen Ajax dus.

Voordat we via de stenen trap de tribune op kunnen worden we gefouilleerd door een suppoost. Overigens een mooi woord om in het Twents uit te spreken, suppoost.

Op het moment dat ik word gecontroleerd hoor ik opeens achter mij een waarschijnlijk suïcidale Ajaxied hard de naam van zijn club roepen.

In mijn beleving nam het aantal Twentesupporters achter mij in één klap toe tot de omvang waar een flink Romeins legioen bij in het niet valt. In een stofwolk, oerkreten uitstotend stuiven ze achter de Ajax-roeper aan, vlak achter mij langs. Met een Matrix-achtige beweging van mijn lichaam weet ik te voorkomen dat ik word meegesleurd. Zwaaiend met opgeheven rood-witte paraplu’s zie ik ze om de hoek van het Diekmanstadion verdwijnen.  

Geen idee hoe het is afgelopen of van het verloop van de wedstrijd. Maar ik weet nog heel goed dat die plotselinge omslag in sfeer en de dreiging van de massa een grote indruk op mij hebben gemaakt.

Na mijn verhuizing uit Hengelo ben ik nooit meer naar een voetbalwedstrijd geweest. Maar ook al zou ik me echt geen fan noemen, ik draag FC Twente nog steeds een warm hart toe. En dus hoop ik dat ze dit seizoen als winnaar afsluiten. En als iemand mij uitnodigt de laatste wedstrijd tegen Ajax in het stadion mee te maken zeg ik vol overgave: Ja, graag (hinthint)!

Extra: Collage die ik maakt na het weekend in 2010 waarin FC Twente voor het eerst kampioen werd. 

Permalink | Leave a comment  »

dagboek van uw verslaggever, tijdens de week met Paul Groot 

Zaterdag 9 april 2011

Voorafgaand aan de week met Paul Groot lees ik natuurlijk de verschillende interviews die al met hem gedaan zijn. Wat opvalt is dat hij zelden details over zijn privéleven geeft. Dat is dus nog een terrein waar iets te ontdekken valt. Het spelen van typetjes, zijn perfectionisme … het lijkt allemaal ergens uit voort te komen maar je leest nooit precies waaruit.

Daarmee is mijn doel duidelijk: lukt het mij om door te dringen tot de persoon Paul Groot?

Op zaterdag wordt er op Twitter plotseling geschreven over een prachtig interview met Paul in Het Parool. Dus ik ga op zoek naar een exemplaar en jep… Daarin staat een lang interview met hem door Gijs Groenteman. En daar staat veel in. Heel veel. Over depressies, verlegenheid in de jeugd van Paul, sociaal onvermogen, psychiaterbezoeken… .  

Behalve dat ik onder de indruk ben van het interview, baal ik toch ook.. Gezien de schaarsheid waarin Paul Groot vertelt over zijn verleden ben ik bang dat hij in mijn week weer wat gereserveerder zal zijn. Een duidelijk geval van gras weggemaaid voor mijn voeten

Aan de andere kant vraag ik me af of ik ook zover gekomen zou zijn. Een interview voor de geschreven pers – waarbij je een lange tijd lekker kan gaan zitten met wat drinken en dan een goed gesprek – is toch heel anders dan voor de radio waarbij de microfoon een zeer aanwezig gegeven is. En tenzij je ècht de tijd hebt is het moeilijk om te vergeten dat je met opnames bezig bent.

Natuurlijk, ook bij geschreven pers is het de interviewer die het moet doen en dus alle lof voor Gijs Groenteman.

Maar toch: ook uit het interview door Groenteman wordt niet duidelijk wat er nou precies gebeurd is in de jeugd van Paul Groot. Hij vertelt dat zijn broer en zus het contact met zijn ouders hebben verbroken maar waarom? Dat blijft een groot vraagteken en het heeft er alle schijn van dat Paul Groot dat bewust niet vertelt.

Maar goed, aan mij de taak om ook de persoon Paul Groot te laten horen en niet alleen de acteur. Morgenochtend heb ik een uurtje de tijd voor het eerste interview.

Maandagmiddag

Vanmorgen eerste interview met Paul gehad. Mijn tactiek was om niet meteen te proberen de diepte op te zoeken maar het eerst te hebben over Spamalot, de musical. En over zijn passie voor goochelen. Het leuke is dat ik daar ook iets van weet en ik hoopte door daarover met hem te praten de afstand tussen interviewer en geïnterviewde wat te verkleinen. En na twintig minuten praten over Monty Python, musical en goochelen kon ik vrij eenvoudig de stap maken naar zijn jeugd. Want was het goochelen ook een manier om veel in zijn eentje te oefenen en vervolgens op een makkelijke manier indruk te kunnen maken? En ook nog eens een rol te kunnen spelen? Paul vertelt vervolgens over de afstand tussen zijn klasgenoten en de ontdekking dat hij homo is. Het gaf de reportage van maandag de extra laag waar we altijd naar op zoek zijn. Ik was tevreden met het resultaat.

(overigens, ik begon later aan de montage dan ik wilde omdat we na opname nog wat kaarttrucjes doornamen, haha!)

Maandagavond

Ik heb Paul geïnterviewd vlak voor een repetitie voor de musical Spamalot. Heb gekozen voor niet teveel persoonlijks. Sterker nog, ik heb hem maar eens laten vertellen over het feit dat hij het zo raar vindt om in interviews vragen over zijn persoonlijk leven te krijgen. Dan kan ik daarna weer vragen stellen over eh zijn persoonlijk leven. Hij vertelt over een interview van de Libelle of Margriet en of hij maar even antwoord wil geven op de vraag: Wat is je grootste persoonlijke trauma? Per mail!

Dat vindt hij dus gek zegt hij. En hij is geen liefhebber van dat soort vragen.

Overigens zegt hij nog dat hij zich bij het Paroolinterview genoodzaakt voelde iets meer van zichzelf te laten zien omdat het anders niet veel werd voor een profilerend interview. En dat hij daar wel spijt van heeft.

Hmmm, ik hoor de hint en vraag me af hoe ik nog tot hem door ga dringen.

Dinsdagavond

Ik heb Paul geïnterviewd aan het eind van de middag. ’s Avonds is de eerste try-out van de voorstelling. Aangezien deze opnames leiden tot de reportage voor woensdag vind ik het wel tijd voor een diepere laag en dus wil ik het persoonlijk maken. Ik ga hem vragen naar zijn tijd bij de psychiater. Ik heb vooral gevraagd naar wat die bij hem veranderd heeft. Dat hij de oorzaak niet wil vertellen is mij al duidelijk, ik heb er voorzichtig naar geïnformeerd buiten de opname om en kreeg geen antwoord.

Hij denkt veel na bij het formuleren van zijn antwoorden. Vasthoudend doorvragen is gewenst. Hij zegt dat hij het geen fijn onderwerp vindt.

Plotseling denkt hij een repetitie mis te lopen en rent naar het podium. Midden in het interview. Het blijkt geen repetitie waar hij bij moet zijn en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het een vlucht voor het gesprek is.

Terug in de kleedkamer pak ik de draad toch weer op en met veel stiltes vertelt hij wel over zijn bewijsdrang die is verminderd. “Dit is wie ik ben en daar moet je het maar mee doen.” Dat idee. En, voegt hij er veelzeggend aan toe, dat geldt ook voor interviews die hij geeft. Dat hij niet alles hoeft te vertellen maar dat iemand maar genoegen moet nemen met wat hij krijgt.

Duidelijk.

In de uiteindelijke reportage knip ik de denkpauzes van Paul er nauwelijks uit. Ik wil laten horen hoe hij worstelt met zijn gedachtes en met de vraag: Wat wil ik vertellen. Ik geloof dat dat er in de uitzending wel duidelijk uit komt.

Woensdag

Opname ’s middags in het theater. Ik besluit hem niet nog een keer te corneren met persoonlijke zaken maar het te zoeken in zijn jeugd. De kist met kleren die hij in de voorstelling aan moet maken het makkelijk voor me een bruggetje te maken met zijn kinderjaren waarin hij zich al graag verkleedde. Daarmee kan ik hem laten vertellen hoe hij zich toen al in typetjes kon verliezen. Dat hij met een springtouw als teugel paardje kon spelen en met zijn tong klik-klak-geluiden kon maken. En daar “iets te lang” mee door kon gaan. Het zegt genoeg voor de goede verstaander.

Even later vertelt hij tijdens een gesprek over serieuze rollen dat hij behoorlijk stemmingsgevoelig is en dat maanden met een zware rol bezig zijn een te zware belasting zou zijn. En dus houdt hij het graag nog bij de typetjes en wat humoristische rollen.

Zo krijgt het allemaal toch een mooi persoonlijk tintje.

Donderdagavond

De première-avond. Dat betekent voor de reportage vrij eenvoudig dat ik zal proberen te laten horen hoe Paul die avond beleeft. De spanning vooraf, het inzingen, stukjes uit de show. Tempo in de montage en veel geluid.

Dat hij wordt gevolgd door Peter van der Vorst voor Van der Vorst zoekt sterren is nog een aardige aanleiding om hem te vragen naar sterrenstatus. Hij zegt dat hij zich geen ster voelt.

In het afsluitende deel van de reportage zegt Paul dat hij met het spelen in deze grote productie wel een nieuwe weg is ingeslagen. Dat hij blij is dat dat hem wordt toevertrouwd. En dat hij hoopt dat het een nieuwe start is.

En dat lijkt mij een mooie, en ook persoonlijke afsluiting van de week.

Het was een interessante week voor mij want wat te doen met iemand bij wie je niet doordringt tot de echte kern? Genoegen nemen met de ring daaromheen dus. Wel persoonlijke verhalen laten horen, maar niet de trauma’s.

En wat prettig is aan radio: je hoort hem praten. De toon van een stem zegt al heel wat.

Ook hoor je hem nadenken en worstelen met de formulering van zijn antwoord door de stiltes die er vallen. En die stiltes zeggen vaak nog meer over wat hij van een onderwerp vindt.

Op die manier leert de luisteraar soms meer van de geïnterviewde dan door de woorden die hij spreekt.

Permalink | Leave a comment  »

En op weg naar beneden dacht ik eens na over zijn terugkerende verzoeknummer. Op de vraag wat ik moet zingen antwoordt hij steevast: Wie Ik Ben.
Kent u niet? Grote hit van Simon and Garfunkel hoor. De eerste zin luidt: Hello darkness, my old friend". Het lied: Sound Of Silence. Dat 'My Old Friend' klinkt voor hem al vanaf het begin als Wie Ik Ben. Vandaar.

Maar waar gaat het nummer eigenlijk over? Mijn interpretatie is altijd iets met slechte communicatie. Want: People hearing without listening, people talking without speaking.
Wat simpel gedacht misschien ja , en zoeken naar de precieze uitleg levert dan ook een veelvoud aan meningen op.
( http://tinyurl.com/622sque )

Wat Paul Simon er zelf over zegt heb ik nog niet opgezocht, maar het doet er eigenlijk niet toe.
De muziek is mooi. Zelfs als ík een poging waag het te vertolken - inclusief gitaar. Gelukkig zingt een ouder in de oren van een klein kind niet snel slecht geloof ik.
En om die muziek gaat het mijn zoon natuurlijk, zolang hij nog geen Engels spreekt.

En als hij die klanken nou zó mooi vindt dat hij er bij in slaap valt, en hij noemt dat 'Wie ik ben', waarom zou ik dan nog verder zoeken naar een betekenis? Dat is toch eigenlijk heel mooi.

Permalink | Leave a comment  »

In de pauze zag ik de eerste fotograaf-op-wiens-naam-ik-even-niet-kan-komen-maar-die-ik-regelmatig-tref-waardoor-we-elkaar-wel-toeknikken al binnenkomen en daarachter ook de krullenbol van Edwin Smulders. Kortom, het was een momentje waar 'de bladen' ook graag een foto van wilden hebben.
Toen de pauze voorbij was bleven zij in de gang wachten tot ze naar binnen mochten voor het fotomoment, en liet ik me weer meeslepen door de knappe acteerprestatie van Pia Douwes.

Eerder deze week maakte ik een montage voor de Nationale Nieuwsquiz over opgewonden televisiemakers die live een Tsunami een deel van Japan zagen overspoelen (luister hier: http://soundcloud.com/blauwzee/wat-was-er-nou-cht-bijzonder )
Eerst was er het beeld - live, as it unfolds before our eyes!, de verhalen van de mensen die getroffen werden moesten nog komen.

Ook zag ik deze week een mooie reportage van het programma Altijd Wat, over mensen die in tunnels onder Las Vegas leven. Eerst is er het beeld van een zwerver, dan volgt zijn verhaal. En dat verrast bíjna altijd, heb ik ook gemerkt doordat ik als verslaggever meerdere keren bij een daklozenopvang ben geweest.
(Altijd Wat http://ow.ly/4gtg3 )

Gisteravond, slotapplaus voor Pia Douwes en de fotografen mogen het toneel op. Snel wordt de foto genomen en de fotografen gaan weer weg. Hebben Douwes vooral door hun lens gezien en zien haar straks weer op hun computerschermen. Ze zagen niet het verhaal dat ze vertolkte of spraken haar over 25 jaar carrière op het toneel. Dat komt nog wel of iemand zet een kort tekstje bij de foto.

Natuurlijk snap ik dat allemaal. Ik zit ook in de journalistiek waarbij de eerste indruk en de snelheid om dat beeld bij de kijker of luisteraar te krijgen erg belangrijk is.

Toch realiseerde ik mij door deze momenten van afgelopen week weer hoe belangrijk het is om verder te kijken dan dat eerste beeld dat op je lens valt. En wat een verhalen dat oplevert.

foto: Pia Douwes op het toneel omringd door familie

Gepost op 18 maart 2011

Permalink | Leave a comment  »

Maandagochtend komt hij het Grand Café in Schoorl binnenlopen aan de arm van zijn Australische vrouw, met zin in de week die komen gaat. Het zuurstofapparaat springt natuurlijk in het oog want de slangetjes die zijn neus ingaan zijn niet te missen, maar: “Dat is net als een wandelstok, een hulpmiddel,” verzekert hij me en we beginnen aan het eerste van een serie van vijf interviews. Op donderdagmiddag neem ik afscheid van een man die onder een dekentje zit in zijn gehuurde boerderijtje, het zuurstofapparaat aangesloten en in afwachting van de dokter. Voor Kees Brusse was het een zware week.

Het is de week waarin zijn memoires verschijnen. Verhalen over zijn leven die hij verteld heeft aan Henk van der Horst (bekend van Farce Majeur) omdat Brusse zelf niet meer goed kan zien en daardoor niet meer kan schrijven. Hij is 86 jaar. Als ik hem spreek op maandagochtend heeft hij de dagen ervoor al verschillende interviews gegeven – kranten, tv, radio – en direct na mij zal hij het Parool te woord staan. Iedereen wil hem spreken want de staat van dienst van acteur Kees Brusse is groot en hij wordt door velen bewonderd. Hij neemt tijd voor iedereen en dat dwingt respect af. Het is namelijk duidelijk dat de vele inspanningen veel vergen van zijn energie. Bij beeldopnames gaat het zuurstofapparaat het liefst af maar hij maakt er geen geheim van en tijdens radio- of kranteninterviews blijven de slangetjes vaak in zijn neus. Mij laat hij het apparaat ook horen tijdens de opnames.

Hij is verbaasd door alle aandacht die hij krijgt. In Australië waar hij nu woont heeft hij weinig vrienden, vertelt hij me. Naast zijn vrouw heeft hij er zijn vogels, daar voert hij vele gesprekken mee. De anonimiteit daar is soms fijn, maar hij mist de aandacht ook wel, geeft hij toe. Nou, die krijgt hij dezer dagen in Nederland genoeg. Na de presentie van zijn memoires moet de interviewers duidelijk worden gemaakt het niet te lang te maken (Henk van der Horst wordt op gegeven moment door zijn dochter die alle publiciteit organiseert weggestuurd omdat hij uitvaart tegen een SBS-verslaggever. Hij vindt dat het allemaal te veel wordt voor Brusse). Omdat ik hem deze week volg loop ik steeds met hem mee, ook in de lift waar hij verzucht: “Mooi was het hè? Maar ik ben wel een beetje buiten adem.” En als de liftdeuren opengaan staat er weer iemand in de startblokken om hem iets te vragen of ergens mee naar toe te nemen.

Woensdag, de dag na de presentatie wordt voor hem vrij gehouden. Ook ik ga niet bij hem langs want hij is echt te moe. Logisch lijkt me en dus spreek ik donderdagochtend met hem af om op te nemen voor de uitzending van die dag. Als hij om elf uur op de parkeerplaats uit de auto stapt is het eerste wat hij zegt: “Ik ben doodziek.” Hij denkt iets verkeerds te hebben gegeten. Maar, geeft hij toe, het was ook wel erg druk. Ik zeg meteen dat als hij echt te ziek is we het misschien maar niet door moeten laten gaan en hij naar bed moet. Nee, zegt Brusse, ik wil de week afmaken. Dat is iets wat we vaker tegen komen: In eerste instantie denkt een Radiodagboekgast soms dat het een hele opgaaf wordt, iedere dag die verslaggever te woord staan. Later zien ze in dat het een mooie serie is en willen ze het graag af maken. Kees Brusse ook. En dus voeren we een gesprek, ik hou het kort, en hij gaat weer naar huis. Met enige schroom zeg ik dat ik eigenlijk ’s middags nog één keer af wil spreken voor de vrijdagaflevering. Geen punt zegt hij. Brusse: “Als jij nou in de tijd dat ik ga slapen naar Hargen aan Zee gaat, dan zie ik je om vier uur.”

Op het strand denk ik na over de man Brusse. Gevierd acteur, vele films en televisieseries op zijn naam, maar ook gevlucht naar Australië voor een ex-vrouw die een lastercampagne tegen hem begon in Nederland (beluister voor het verhaal deel vier van zijn Radiodagboek op http://lunch.ncrv.nl/radiodagboek ). Daar zit hij aan de rand van een natuurreservaat, probeert vaak een kilometer te wandelen met zijn zuurstoffles achter zich aan (voor binnen heeft hij een 18 meter lange slang). Maar met weinig vrienden en behoorlijk alleen, zo vertelt hij me zelf.

Als ik voor de laatste keer bij hem langs ga word ik opgewacht door zijn vrouw Joan. Ze zegt dat de dokter onderweg is. Als ik Brusse vraag hoe het gaat zegt hij: “Alles doet me pijn.” Maar hij wil nog graag een keer spreken (een interview dat hij de volgende dag zou geven is al afgezegd). We hebben nog een mooi afsluitend gesprek.

We begonnen de week in een café en kwamen op plekken waar hij in de schijnwerpers stond, we sluiten de week af in een gehuurd boerderijtje aan de rand van Schoorl. En na nog een paar dagen Parijs zal hij weer terugvliegen naar Australië. Terug naar zijn vogels. In ons laatste gesprek zegt hij nog eens dat hij soms wel wat alleen is in Australië. En dat Nederland wel ver weg is. Aan de andere kant, als het dichterbij zou zijn zou het aantal Nederlanders in Australië misschien toenemen en daar heeft ‘ie eigenlijk ook helemaal geen behoefte aan. Het is goed zo, zegt hij.

Ik zeg gedag en laat hem verder met rust. Volgens mij heeft hij daar het meeste behoefte aan.

Gepost op maandag 14 maart 2011

Permalink | Leave a comment  »