dagboek van uw verslaggever, tijdens de week met Paul Groot
Zaterdag 9 april 2011
Voorafgaand aan de week met Paul Groot lees ik natuurlijk de verschillende interviews die al met hem gedaan zijn. Wat opvalt is dat hij zelden details over zijn privéleven geeft. Dat is dus nog een terrein waar iets te ontdekken valt. Het spelen van typetjes, zijn perfectionisme … het lijkt allemaal ergens uit voort te komen maar je leest nooit precies waaruit.
Daarmee is mijn doel duidelijk: lukt het mij om door te dringen tot de persoon Paul Groot?
Op zaterdag wordt er op Twitter plotseling geschreven over een prachtig interview met Paul in Het Parool. Dus ik ga op zoek naar een exemplaar en jep… Daarin staat een lang interview met hem door Gijs Groenteman. En daar staat veel in. Heel veel. Over depressies, verlegenheid in de jeugd van Paul, sociaal onvermogen, psychiaterbezoeken… .
Behalve dat ik onder de indruk ben van het interview, baal ik toch ook.. Gezien de schaarsheid waarin Paul Groot vertelt over zijn verleden ben ik bang dat hij in mijn week weer wat gereserveerder zal zijn. Een duidelijk geval van gras weggemaaid voor mijn voeten
Aan de andere kant vraag ik me af of ik ook zover gekomen zou zijn. Een interview voor de geschreven pers – waarbij je een lange tijd lekker kan gaan zitten met wat drinken en dan een goed gesprek – is toch heel anders dan voor de radio waarbij de microfoon een zeer aanwezig gegeven is. En tenzij je ècht de tijd hebt is het moeilijk om te vergeten dat je met opnames bezig bent.
Natuurlijk, ook bij geschreven pers is het de interviewer die het moet doen en dus alle lof voor Gijs Groenteman.
Maar toch: ook uit het interview door Groenteman wordt niet duidelijk wat er nou precies gebeurd is in de jeugd van Paul Groot. Hij vertelt dat zijn broer en zus het contact met zijn ouders hebben verbroken maar waarom? Dat blijft een groot vraagteken en het heeft er alle schijn van dat Paul Groot dat bewust niet vertelt.
Maar goed, aan mij de taak om ook de persoon Paul Groot te laten horen en niet alleen de acteur. Morgenochtend heb ik een uurtje de tijd voor het eerste interview.
Maandagmiddag
Vanmorgen eerste interview met Paul gehad. Mijn tactiek was om niet meteen te proberen de diepte op te zoeken maar het eerst te hebben over Spamalot, de musical. En over zijn passie voor goochelen. Het leuke is dat ik daar ook iets van weet en ik hoopte door daarover met hem te praten de afstand tussen interviewer en geïnterviewde wat te verkleinen. En na twintig minuten praten over Monty Python, musical en goochelen kon ik vrij eenvoudig de stap maken naar zijn jeugd. Want was het goochelen ook een manier om veel in zijn eentje te oefenen en vervolgens op een makkelijke manier indruk te kunnen maken? En ook nog eens een rol te kunnen spelen? Paul vertelt vervolgens over de afstand tussen zijn klasgenoten en de ontdekking dat hij homo is. Het gaf de reportage van maandag de extra laag waar we altijd naar op zoek zijn. Ik was tevreden met het resultaat.
(overigens, ik begon later aan de montage dan ik wilde omdat we na opname nog wat kaarttrucjes doornamen, haha!)
Maandagavond
Ik heb Paul geïnterviewd vlak voor een repetitie voor de musical Spamalot. Heb gekozen voor niet teveel persoonlijks. Sterker nog, ik heb hem maar eens laten vertellen over het feit dat hij het zo raar vindt om in interviews vragen over zijn persoonlijk leven te krijgen. Dan kan ik daarna weer vragen stellen over eh zijn persoonlijk leven. Hij vertelt over een interview van de Libelle of Margriet en of hij maar even antwoord wil geven op de vraag: Wat is je grootste persoonlijke trauma? Per mail!
Dat vindt hij dus gek zegt hij. En hij is geen liefhebber van dat soort vragen.
Overigens zegt hij nog dat hij zich bij het Paroolinterview genoodzaakt voelde iets meer van zichzelf te laten zien omdat het anders niet veel werd voor een profilerend interview. En dat hij daar wel spijt van heeft.
Hmmm, ik hoor de hint en vraag me af hoe ik nog tot hem door ga dringen.
Dinsdagavond
Ik heb Paul geïnterviewd aan het eind van de middag. ’s Avonds is de eerste try-out van de voorstelling. Aangezien deze opnames leiden tot de reportage voor woensdag vind ik het wel tijd voor een diepere laag en dus wil ik het persoonlijk maken. Ik ga hem vragen naar zijn tijd bij de psychiater. Ik heb vooral gevraagd naar wat die bij hem veranderd heeft. Dat hij de oorzaak niet wil vertellen is mij al duidelijk, ik heb er voorzichtig naar geïnformeerd buiten de opname om en kreeg geen antwoord.
Hij denkt veel na bij het formuleren van zijn antwoorden. Vasthoudend doorvragen is gewenst. Hij zegt dat hij het geen fijn onderwerp vindt.
Plotseling denkt hij een repetitie mis te lopen en rent naar het podium. Midden in het interview. Het blijkt geen repetitie waar hij bij moet zijn en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het een vlucht voor het gesprek is.
Terug in de kleedkamer pak ik de draad toch weer op en met veel stiltes vertelt hij wel over zijn bewijsdrang die is verminderd. “Dit is wie ik ben en daar moet je het maar mee doen.” Dat idee. En, voegt hij er veelzeggend aan toe, dat geldt ook voor interviews die hij geeft. Dat hij niet alles hoeft te vertellen maar dat iemand maar genoegen moet nemen met wat hij krijgt.
Duidelijk.
In de uiteindelijke reportage knip ik de denkpauzes van Paul er nauwelijks uit. Ik wil laten horen hoe hij worstelt met zijn gedachtes en met de vraag: Wat wil ik vertellen. Ik geloof dat dat er in de uitzending wel duidelijk uit komt.
Woensdag
Opname ’s middags in het theater. Ik besluit hem niet nog een keer te corneren met persoonlijke zaken maar het te zoeken in zijn jeugd. De kist met kleren die hij in de voorstelling aan moet maken het makkelijk voor me een bruggetje te maken met zijn kinderjaren waarin hij zich al graag verkleedde. Daarmee kan ik hem laten vertellen hoe hij zich toen al in typetjes kon verliezen. Dat hij met een springtouw als teugel paardje kon spelen en met zijn tong klik-klak-geluiden kon maken. En daar “iets te lang” mee door kon gaan. Het zegt genoeg voor de goede verstaander.
Even later vertelt hij tijdens een gesprek over serieuze rollen dat hij behoorlijk stemmingsgevoelig is en dat maanden met een zware rol bezig zijn een te zware belasting zou zijn. En dus houdt hij het graag nog bij de typetjes en wat humoristische rollen.
Zo krijgt het allemaal toch een mooi persoonlijk tintje.
Donderdagavond
De première-avond. Dat betekent voor de reportage vrij eenvoudig dat ik zal proberen te laten horen hoe Paul die avond beleeft. De spanning vooraf, het inzingen, stukjes uit de show. Tempo in de montage en veel geluid.
Dat hij wordt gevolgd door Peter van der Vorst voor Van der Vorst zoekt sterren is nog een aardige aanleiding om hem te vragen naar sterrenstatus. Hij zegt dat hij zich geen ster voelt.
In het afsluitende deel van de reportage zegt Paul dat hij met het spelen in deze grote productie wel een nieuwe weg is ingeslagen. Dat hij blij is dat dat hem wordt toevertrouwd. En dat hij hoopt dat het een nieuwe start is.
En dat lijkt mij een mooie, en ook persoonlijke afsluiting van de week.
Het was een interessante week voor mij want wat te doen met iemand bij wie je niet doordringt tot de echte kern? Genoegen nemen met de ring daaromheen dus. Wel persoonlijke verhalen laten horen, maar niet de trauma’s.
En wat prettig is aan radio: je hoort hem praten. De toon van een stem zegt al heel wat.
Ook hoor je hem nadenken en worstelen met de formulering van zijn antwoord door de stiltes die er vallen. En die stiltes zeggen vaak nog meer over wat hij van een onderwerp vindt.
Op die manier leert de luisteraar soms meer van de geïnterviewde dan door de woorden die hij spreekt.
