Ik ben bezig met het bijwerken van het archief van NCRV's Radiodagboek. Daardoor komen er een hoop memorabele momenten voorbij. Zoals dit:

De ene dag heb je het met een royaltyjournalist over de haarlak van de koningin, de volgende dag heb je Karst Tates zijn daad zien plegen.
Het Radiodagboek dat ik maakte met Marc van der Linden vergeet ik nooit.

Radio 1 zond uit vanaf een balkonnetje aan het kruispunt waar Karst Tates inreed op het publiek dat de koninging en haar gevolg toejuichde. Ik zat op dat balkon. Ik had net een Radiodagboek gemonteerd en zou later die middag Marc van der Linden opzoeken om het laatste deel op te nemen. Ik keek even naar de presentatoren die bezig waren. Rechts van me hoorde ik een dof geluid en ik zag de verbijsterde blikken van mijn collega's op het balkonnetje. Ongeloof. Onbegrip. Toen ik mijn hoofd naar het kruistpunt draaide was Tates al tot stilstand gekomen tegen de naald. Eén moment. Onderweg levens rovend en vernielend.

Ik heb mijn opnameapparatuur gepakt en ben naar beneden gerend. Ik ben nu eenmaal verslaggever voor Radio 1 en dat is een reflex. Ik heb geprobeerd opnames te maken bij een hulppost. Geprobeerd. Want terwijl ik spreek met twee meisjes die licht gewond zijn maar vooral heel erg geschrokken en op zoek naar hun ouders, zie ik alleen maar al dat leed. Ik denk aan mijn eigen zoon en hoe zou het zijn als...
Vaak zijn micorofoon en koptelefoon een barrière tussen mijzelf en 'de echte wereld'. Daardoor kun je als verslaggever door gaan terwijl je zonder opnameapparatuur al gestopt zou zijn. Nu is zelfs die koptelefoon niet genoeg om me af te sluiten.
Ik stop met opnemen omdat ik zelf niet uit mijn woorden kom en omdat ik me realiseer dat ik de hulpverleners hun werk wil laten doen en op geen enkele manier in de weg wil staan. Ik breng het gesprek dat ik opnam nog naar de zendwagen en even later zit het in de uitzending. Ik ben dan al op weg naar Marc van der Linden.

Ik ben immers een Radiodagboek aan het maken met een royaltyjournalist die alles moet hebben gezien omdat hij in een volgbus in de stoet zat. Ik zoek hem dus maar op. Hij is aangeslagen maar ook hij gaat meteen aan het werk. Samen zien we foto's op computers van fotografen die het zagen gebeuren. Heftige beelden die nu al weer worden beoordeeld op bruikbaarheid. Alles gaat door. 
Bizarre wereld.

http://lunch.ncrv.nl/pagina/2009-week-19-27-april-1-mei-marc-van-der-linden